photo challenges 21 June

My entry for Hammad’s weekend skies. This is not a black and white. But it was taken on an overcast and rainy morning.

Cee’s FOTD and Jez’s Macro Monday

Here is my entry for Marsha’s WQWWC (Writer’s Quotes Wednesday) #29. Heat.

From the heat comes new growth. This is true for our fijnbosch plants. The seeds stay in the soil for years untill a veldfire passes and then it sprouts again.

Here is my entry for City Sonnet’s, June Colors and Letters Challenge with the topic of chestnut. thorntree in front of the school building. And the exotic flower of a succulent.

Photo challenges 19 June

Hello all my friends. I have not been well psychologically since I’ve been diagnosed with Covid anxiety last year and it has since escalated. Luckily medication and sessions with a psychologist have put me on the road to health again. I’ve missed out on many interesting challenges, but here is my latest effort.

My entry for the first Photographing Public Art Challenge, set this week by Marsha.

painted glass windows in Grabouw SA

Here is my entry for Cee’s FOTD:

Afrikaner, a wild flower

Here is my entry for Anita’s from For the Love of blog, Amazing Stonework

Cee’s Midweek Madness Challenge (CMMC)., the topic is Pick Your Topic from My Photo foam

Here is my entry for Ann Christine of Lens-Artists Photo A Week Challenge #152 with the topic of Shades and Shadows.

I have posted some of these before, but it is so suitable to the topic.

Dis nou jou beurt om te vertel: #2

Dis nou jóú Beurt!
Die Goue Vroue is ‘n handjievol Suid-Afrikaanse vroue – oud en jonk – wat lief is vir skryf.  Ons is geanker in die werklikheid maar spoor mekaar met bloguitdagings aan om te fantaseer.  “The Talking Stick” dien in hierdie geval as inspirasie tot wonderbaarlike stories…elke Goue Vrou kry haar beurt.  Hierdie rondte pak ons in alfabetiese volgorde aan.

Dit werk so: as jy die praatstok vashou is dit jóú beurt! Jy praat en die ander moet luister sonder om jou in die rede te val. As jy klaar is met jou storie, gee jy die praatstok vir die volgende persoon aan. (Hierdie konsep is deur Stephen en Franklin Covey in hulle kursusse tot meer effektiwiteit benut om empatieke luister te bevorder).

Volg hierdie skakel as jy ons Goue Vroue se stories in volgorde wil lees:
https://fresh.inlinkz.com/party/fe16b378ba494670a41c59177986b352

***********************************************

Aalsie gee die praatstok aan na Appeltjie. Sy vou haar hande om die praatstok. Voel die hitte van die hout waar Aalsie dit vasgehou het. Sy streel oor die gladde hout, kyk na die wysheid wat uitgestraal word deur die eenvoudige figuur en weet net: hy sal hoor en verstaan, nie veroordeel of lag nie. Maar wat om te vertel?

En ek weet. Ek moet vir myself lag. So, praatstok, hier gaan ek.

Ek is nie rigtingvas nie. Geheel en al glad nie. Om die waarheid te sê die familie raak benoud as ek iewers heen moet ry vir die eerste keer. Aanwysings soos noord en suid is Grieks en as ek vinnig moet besluit tussen links en regs, is die kanse goed ek kies verkeerd.

So gaan kuier ons saam met Skoonsus op Yzerfontein. Dis lieflik langs die Weskus en ek wil gaan stap. My dogter keer: “Mamma maak net seker waar Mamma moet draai. Die Weskus is lank.” Vol selfversekering begin ek stap. Draai so ‘n paar keer om om seker te maak dat ek met die terugkeer die pad sal kry. Dis immers hoe ek weet by ‘n Mall se parkeerplek waar my kar is, anders is ek verlore.

Onder by die koue see swem daar sowaar mense. Dus gaan staan ek ook in die kouete, laat my voete daaraan gewoond raak net om te kan sê ek het dit ook gedoen. Ek stap vir ure op die strand. Sien waar die see ‘n groot stuk wal met ‘n restourant daarop, teruggeëis het. Net ‘n enkele pizza oond het daarvan oorgebly.

Met die terugkeerslag neem ek baie beslis die stel trappies vanaf die see tot bo by die pad. Ons het mos vroeër hier opgestap. Volgens my moet die huis nou 2 strate op en aan die linkerkant wees. 2de laan. Maklik.

Nê?

Ek stap en stap en begin later dink dat as mens moeg is, ‘n pad darem baie lank raak. Niks aan my linkerkant lyk egter bekend nie. En toe staan daar “3de laan” op die straatbord.

Nope, dit kan nie wees nie, ek het nie ‘n 2de laan gesien nie. Maar ek draai om. Ooglopend het ek dit gemis.

Terug tot onder by die see, draai om en begin stap weer. Met dieselfde gevolge. Ek raas met myself. Regtig Adri? Jy het ‘n slegte sin vir rigting, maar hoe kan jy op ‘n reguit pad verdwaal? Jy stap nou al ‘n halfuur op en af. Hoe kan jy nie die 2de laan bord kry nie?

Maar nêrens in die lang straat is daar so ‘n bord nie. 1e laan en dan 3e laan. Ek besluit later om maar op te stap tot in 3e laan, regs te draai en te stap tot ek iets sien wat bekend lyk. Ek stap tot op die volgende hoek tot waar ‘n straat afdraai see toe. En ek besef, dis die straat waarin die huis is. Dis die straat wat ek moes vat van onder van die see af. Ek het te gou van die sand af opgeklim. Ek draai af en 1 straat verder, voila, daar is 2de laan met die huis op die hoek.

Die verligting was groot en my dogter was verlig om haar ma terug te hê. Sy was gereed om ‘n soektog uit te stuur.

Maar waar het 2e laan heen verdwyn?

Nee, sê Skoonsus, dis seker hoe die ou dorpies werk. 2e laan loop dood teen ‘n huis aan die regterkant, met geen ingang vanaf die straat aan die anderkant nie.

So my verdwaal was dus nie heeltemal my skuld nie.

Seegogga, vat die asb die praatstok aan. Wat wil jy ons vertel?

Waenhuiskrans

Ek het op Waenhuiskrans grootgeword Desembervakansies. My oupa het daar ‘n sandduin verskuif, voor op die seefront, langs die hotel om ‘n huis te bou. Daar het hy en ouma vir ‘n paar maande gaan bly na die oes in was. In daardie huis het ek en my boeties en sussies Desembermaande vakansie gehou. Die huis se gewel en vooraansig is deel van die historiese vooraansig van die strandfront. Die mense wat dit nou het, het haar mooi herstel.

Om by Waenhuiskrans uit te kom, ry jy reg deur Bredasdorp. Waar mens moet regs draai om suidste punt toe te gaan na Struisbaai en L’Agulhas, hou jy net reguit aan vir 24 km om daar uit te kom. Waenhuiskrans / Arniston is ook die enigste dorp in Suid-Afrika met 2 name – ‘n Afrikaans en Engelse een. Dis ‘n ongerepte dorpie wat oorheers word deur Kassiesbaai en dan die hotel. Daar is nie meer ‘n winkel of ‘n restourant nie, seder die eienaar van die hotel dit gekoop en terstond platgeslaan het. Al wat jy op Waenhuiskrans kan doen is om die see en sand te geniet en saam met familie te kuier.

Ons huis het ‘n onbelemmerde uitsig gehad oor die klein baatjie. Ons het oor die gras gestap, oor die pad, af tot op die sand. Links was Kassiesbaai – die vissersdorpie met sy unieke huisies. Meer as een tv-reeks het daardie huisies gebruik as agtergrond.

En nou volg die “ek onthou” stukkies. Ek onthou die groot seekatte wat die vissermanne gaan uithaal het. Dit het aan ‘n stok gehang oor hulle skouers en die pote het soms op die grond gesleep. Natuurlik word sulke grotes al vir dekades nie meer gesien nie. Mossels het so dik op die rotse gesit, jy kon nie daar loop nie. Allikruk het langs die rante geleef. Waar daar tans ‘n sementtrap af loop see toe, was daar in my kleintyd ‘n houttrap met ‘n reëling wat mens by die see uitgebring het. Links en regs was net sand waarop mens kan sit en lê. Daardie prentjie het egter heeltemal verander. Van al die sand het daar niks oorgebly nie. Die seewal is met rots en sement vasgemaak om verkrummeling te keer. Hierdie verkrummeling vind egter al meer en meer plaas. Elke keer as ek daar kom (wat nou bitter min is), is die verkrummeling van die walle meer en meer sigbaar.

geneem op ‘n mistige dag in 2014 na groot reen. die wal verkrummel heeltemal.

Die pragtige wit klipkerkie het aanvanklik ‘n rietdak gehad. Daar het ek vir jare die elektriese orrel gespeel tydens Desembervakansies. Die Brass Band van Genadendal het oor kerstyd deur die strate gestap en musiek gemaak. Aanvanklik het die kerkkoor van die plaaslike gemeenskap ook gestap en gesing. Dit was ‘n tradisie waarna ons jaar na jaar uitgesien het.

Die bote in die hawe het al minder en minder uitgegaan aangesien die visvoorraad opgevang is. Maar tog het die geluid van die inkomende bote met die seemeeue wat rondom hulle geraas het, elke keer ‘n lekker gevoel in my binneste losgelaat.

Mens kan kilometers langs die see afstap, verby die grot (wat net met springlaagwater binnegegaan kan word, verby die mond van die Heuningnesrivier en verder langs die plaat af tot by Struisbaai.

Links om, kan jy ‘n paar uur ver stap tot waar die grensdraad van die weermag jou keer. Op pad daarnatoe, as jy gelukkig is, het die heersende wind die wrak van die Arniston oopgespoel.

In my hart sal ‘n seevakansie op Waenhuiskrans met die familie altyd die mooiste herinneringe inhou.

Photo challenges 24 May

Hello all. I realise that my challenges are supposed to be published on the intended day, but due to a heavy workload (being a teacher) I sit on a Saturday or Sunday and compile my entries. I hope you enjoy the new collection.

CFFC: Black and White vs Colour. Stormy clouds, view from the deck at my house.

Cee’s Midweek Madness Challenge (CMMC)., the topic is Pick Your Topic from My Photo . My word is Window. I drive past this house every day on my way to school. I had to stop on that particular day and take the photo. The sun caught it just right. I did play with filters to display the drawings on the windows just right. Because in the end it was not lead windows, but glass paint.

Here is my entry for Marsha’s WQWWC (Writer’s Quotes Wednesday) #25. word is Healing. The moss on my paving is brown untill the first rains start, then it turns green slowly. healing taking place.

My entry for Cee’s FOTD: creeper plant in my neighbour’s garden

Poto challenges 18 May

To all: I really enjoy my photography. On Saturdays I spend a lot of time choosing photos, choosing the challenges to suit, editing, setting up a pleasing blog. thank you all for having a look and commenting.

Here is my entry for  Brashley’s MWM & Cee’s CBWC: Buildings. the middle picture is also for citysonnet’s: may colour and letters – ending on the letter l. School (16 May)

fllats peeking out from behind a minaret flower (wilde dagga)
front view of old school hall and playground at Grabouw High School
Church in Grahamstown, South Africa

Here is my entry for Hammad’s Weekend Sky

It is the start of our rainy season. The first season in our new house. I took these from my bedroom window.

The sun peeking through for just a moment.

Here is my entry for Cee’s FOTD

antherium

this is my entry for Jez: I am a fan of.…… bulbous plants

my photos 16 May

L and I went for a walk in town. This single mushroom stood next to a grassy plant. I could not get underneath it myself to take a photo, so I just pushed my cellphone underneath, moved it around and clicked. The second shot is what I saw afterwards.

this beautiful stone hedge was just on the left side.

earlier on we passed this wild prickly pear with it’s gorgeous yellow flowers. The fruit apparently is not as edible as the cultured prickly pears.

Before I started photography, I never would have noticed this rusty old gate. Or rather, I would have seen it, but not thought about the visual possibilities.

So Marsha, WQWWC although it is not Wednesday, at the end, here is my quote about beauty:

Photo challenge 15 May

Here is my entry for Jude’s, Travel Word Blog, Life in Colour Challenge with the topic of Purple. 

Hierdie foto het 'n leë alt kenmerk; die lêernaam is image-57.png

This is my entry for Debbie’s Six Word Saturday: Blue Crane trying to impress her. The Blue Crane is the national bird of South Africa.

Hierdie foto het 'n leë alt kenmerk; die lêernaam is image-49.png

My entry for Cee’s FOTD.

Hierdie foto het 'n leë alt kenmerk; die lêernaam is image-50.png
a little bulb wild flower.

This is my entry for Jez’s Water Water Everywhere. This is taken of the Riviersonderend river in flood after the recent storms. The camping terrain on the banks of the river was completely flooded and the deck washed away.

Hierdie foto het 'n leë alt kenmerk; die lêernaam is image-54.png

Create your website with WordPress.com
Get started