FOTD: 2 December

This is part of Cee’s Flower of the Day challenge.

Dandelion. This flower is an intruder in Southern Africa. It perportedly came from the UK during a war – seeds apparently came in together with horse feed during the Anglo Boer war. Now it is part of the weed population here. But still the tortoises discovered it and love the flowers.

Kersfees

Kersfees is beslis die een vakansie wat ek assossieer met familie, die see, kersboom en versierings. Op Waenhuiskrans was daar ‘n hele klompie tradisies. Op Oukersaand het ons op die strand gaan stap na aandete tot dit donker genoeg was om Kersvader ‘n incognito binnekoms te waarborg. Pappa het bybel gelees en ‘n boodskap gebring. Ons het kersliedjies gesing. Toe die kleinkinders vaardig genoeg was, het hulle met blokfluite die sang begelei (of nie). Daarna het Pappa gebid en dan is die presentjies uitgedeel. Die kleinkinders het hierdie taak met geesdrif uitgevoer. Nadat ons dan almal se presentjies bewonder het, het Mamma gewoonlik gaan tee maak en is almal getrakteer op kerskoekies en die lekkertjies wat present gegee is. Dan het die dames van die kerkkoor op Kassiesbaai (die woonbuurt langs die strandoord self) rondgestap en gesing. Later jare het die koperblaasorkeste van dorpe in die omgewing en sover as Genadendal ook vroegaand rondgestap en lieflike kersmusiek gemaak. Dit was my hoogtepunt.

So ‘n jaar of 3 voor ons strandhuis verkoop is, het ek en my sussie besluit om die uitheemse kersboom met balletjies, wattesneeu en tinsel te vervang met elemente wat ons by ons vakansieplek optel. Toe was dit nog by die see. Ons het skulpe, sand en takkies bymekaargemaak en ‘n lieflike toneel gebou op die skinkbord. Ook die tafel is versier met seeklippies. Onmiddellik het ons so ons eie tradisie begin. Ons doen dit nou nog, daar waar ons ons op Kersdag bevind.

Nou is die kleinkinders daar. My dogter het baie beslis haar voet neergesit. Ek en haar geliefde tannie kan tonele skep met wat ons wil, waar ons wil, maar haar babadogtertjie sal ‘n kersboom met al die versierings sien. Wat ook spesiaal gaan wees, is die miniboompie wat haar oupa-grootjie uit hout gesaag het. Dis klein genoeg om ingepak te word, net 8 cm hoog.

die oud en die nuwe saam

Maandag=Wasdag36: Hoor en sien

I shut my eyes in order to see. - Paul Gauguin

Scrapy het hierdie uitdaging geplaas.

As onderwyseres is ek geleer om waar te neem. Wat ‘n kind doen of nie doen nie; wat hy sê of nie sê nie. Dit is die basis van leer en opvoeding My hoor en sien gaan dus oor waarnemings.

Soms lewer hierdie waarnemings uiters snaakse oomblikke op, vir my in elk geval en die oomblik is binne ‘n konteks gesien. Baie van my kinders funksioneer op ‘n letterlike vlak. Ek vra in die assessering – na baie oefening in die klas: ek is rond en het geen hoeke nie. Wat is my naam? En ou slimme antwoord: Adri.

Maar ook die hartseer is teenwoordig: Die kleintjies moet mondeling praat – wys en vertel. Ons gee ‘n voorbeeld van yogurtmelkskommel en ‘n toebroodjie. ‘n Nota gaan ook huis toe. Ons demonstreer en skryf van gebruik soveel woordeskat as moontlik; rasper, fyn of grof, wat in die produkte is goed vir jou; waarom maak jy die spesifieke keuse. Ons stuur hordes voorbeelde van die onderwerp oor die whatsapweb groep vir die ouers wat nie agtergrond het vir oorspronklike idees nie. Nogtans staan die dogtertjie agter haar tafel, besig om haar toebroodjie te maak. Die sinne wat uitkom is power. Ek probeer haar aanmoedig, vra vrae toe sy die kaas rasper: Die rasper het mos growwe, fyn, snykante. Ek vra haar: aan watter kant rasper jy die kaas? Sy kyk op na my en sê en wys: aan hierdie kant. Ek kon nie verder nie. Hoe maak jy so ‘n koppie wakker?

Ek sien as die seuntjie verder in bank wegsak as die onderwerp gaan oor my gunsteling speelding. Die res van die maatjies bring hul poppe, karretjies, lego saam. Langs sy bank staan ‘n doodgewone boks. Toe hy begin huil toe dit sy beurt is, roep ek hom eenkant toe. Wat is die probleem? Hy reken die ander maatjies het beter goed as hy gebring. Ek gee hom kans om te begin met sy ruggie na hulle toe en my mond val oop. Sy gedagtes is soveel meer ontwikkel en kreatief as die maatjies s’n. Hy sien die moontlikehede in van die boks – die kar, die ruimtetuig, die muur waarop hy kan skryf, die opknip en verander in ‘n oorspronklike speelding. Daardie dag is hy die enigste wat 10/10 kry. En ek gee hom die kans om dit weer vir sy maatjies te vertel. Noem aan hulle hoe oorspronklik dit is. Die uitdrukking op die gesiggie daarna is kosbaar. Dit is ‘n potensiaal wat ontwikkel moet word.

Maar tussen dit deur, sien en hoor ek hoe my lieflike kleindogter ontwikkel – sy kan handjies klap, kruip. Sy hoef nie duur speelgoed te hê as sy kyk hoe ouma ‘n leë sjampoebotteltjie oopmaak nie; of melkdoppies in ‘n koffieblik gooi nie; alledaagse huisgoed in ‘n leë roomysbak bêre nie. En ek voel die nat mondjie teen my wang, die armpies om my nek as sy haar liefde vir my wys.

Ek sien die liefde in My Geliefde se koppie kookmelkkoffie, hoor dit as hy vra of die aandete lekker genoeg was.

Flower of the Day Challenge

I enter these apple blossoms for FOTD 27 November 2020. Both these photos are necessary. The beautiful soft white and pink blossoms, here today, gone in a week, against the stark harshness of the wood. The second photo highlights the beautiful lines in the flower.

Please visit Cee’s blog for more challenges and photos https://ceenphotography.com/flower-of-the-day-fotd-challenge/

CBWC: Close ups

This week our topic is Close Ups

Be creative if you feel like it, and fun with this challenge this week. Remember your photos needs to be black and white, desaturated, sepia (brown tones) or selective color.  I’m looking forward to seeing what you all come up. CBWC: Close Ups

Black-&-White-Banner

These are the flowers we put on my mother’s grave.

I played with the colour options on my computer. Neither black and white nor sepia gave dues to the beautiful flowers. This however describes my mom – soft lines on the outside, strong on the inside with a lovely fragrance.

Dawie

Binnekort sal ek kan begin met ‘n blog: Dawie hoofstuk XXX. In hierdie geval is die foto vanselfsprekend. Kyk hoe lekker slaap hierdie hondjie op sy ruggie, rustig, ontspanne, geliefd.

Ek het hierdie kort video al gedeel met my vriende. Dawie is nou net soos ‘n klein kindjie wat sy omgewing ontdek en wil speel. Hy het sy skoenboks met speelgoed, maar hierdie toiletrolletjie wat so lekker draai is darem net te groot van ‘n versoeking. 2 keer moes ek al die toiletpapier versamel uit die sitkamer. Hierdie speelding wat nie terugbaklei nie, is darem net ‘n te groot versoeking. Daarom los ek nou vir eers die leë rolletjie vir hom in die houer en dit wat ons gebruik staan op die toiletbak. https://youtu.e/20wHRg-LSrs

Dawie het sy eerste stap gehad aan die leiband. Al die lesse wat ek geleer het op die “Dog Whisperer” op tv kom nou handig te pas. Die leiband is effens styf tussen Dawie en myself en hy draf net so neffens my enkels. Te oulik. Natuurlik trek die skatlike gesiggie almal se aandag. Maar foei tog, toe laat skrik die honde in die erf ‘n blok weg hom so, dat hy op my spring. Ek moet hier byvoeg dat Dawie wakker is tussen kwart voor 6 en 7:00 saans. Dan wil hy stap en speel. Probeer dit om 5:00 en hy weier om saam te werk.

En toe ontdek hy sy blaf. Kort, harde ek-praat-met-jou blaffies. As hy wil opgetel wees, as hy wil aandag hê, as hy my aanmoedig om vinniger te werk met sy kos. Eers, as hy op die bed wil klim, kom daar net so ‘n moemf uit, dan ‘n bietjie harder en die derde keer laat hy ‘n geluid kom wat die bure sal wakker maak. En waar is sy geliefde sitplek? In mensmamma se nek, bekkie in haar hare of nek.

Te dierbaar.

Friendly Friday Challenge: Whilst Walking

I would like to add my photos of a few years ago, buth they were taken whilst walking. I was priviledged to grow up, having a holiday house at Arniston. In Afrikaans the little sea town is known as Waenhuiskrans (meaning cave in which a wagon can turn). The sea however, is not a friend of coast lines. I had to mark the short walk way that was built because the sea had exposed the rock which made walking from the steps onto the sandy beach difficult. However, just a few months later a severe winter storm just lifted a slab of cement and moved it away. Just look in photo 2.

our house is the red roofed house slightly left. It was sold a few years later.
cement blok moved.

My sister, my youngest brother and I went for a long walk on the sand. This the view awaiting us on the return.

my beloved sister and best friend walking on the pristine beach

Erotion uncovered these million of years old worm pipes. The one at the top was still beautifully preserved. It was uncovered because the coastline is slowly being de-sanded, if there is a word like that, otherwise I just made it. The slow shifting of sand has stopped because of increasing population.

During our walk, we came upon the exposed wreck of the Arniston. The ship sank near the resort in the 1800s. The town has become known as Arniston when English speaking people started inhabiting the area. Today it is the only town in South-Africa with 2 official names – one English and one Afrikaans.

Lens-Artists Challenge#123 Neighbourhood

It is my pleasure to take part in this challenge. I have 2 neighbourhoods – one is at school and one is my flat.

Photo one is such a stark contrast. In one instance you see the jungly gym – a safe place for children to play and develop, at a background of green trees and lawn. But from inside the corridor the reality of life in South Africa is stark – burglar bars to keep children safe from the lawlessness bourne in squattercamps surrounding our hometown Grabouw.

This is my view from the back balcony of my block of flats. I have the best flat. Top, away from the street, with uninterrupted views of the mountains front, side and back. This is the neighbourhood where I live.

Maandag=Wasdag 34: Musiek

Scrapydo het hierdie uitdaging geplaas. En dit kan nie nader aan my hart lê nie.

Ek het al heelwat geskryf oor my liefde vir musiek. Ek onthou die musiekprogramme op radio wat altyd in my ouerhuis gespeel het. Loof die Here op Sondagoggende; U eie keuse op Saterdagaande. My dogtertjie het grootgeword daarmee en vandag word Loof die Here ook in haar huis gehoor.

Maar ek moet my storie van die orrel vertel. Soos voorheen geskryf, het ek op Stanford musiek gegee. Een Donderdag kry ek ‘n oproep van die NGKerk se orreliste af. Sy moet vir ‘n paar weke weggaan en kan ek asb die orrel speel. My hart juig, my brein sug. Nog nooit het ek aan ‘n orrel gevat nie. Dis nie so moeilik nie, sê die tannie, wil ek maar nie probeer nie. Ek stem in. Mens kan mos maar net probeer. So ontmoet ons mekaar by die lieflike klipkerk. Mens ruik die rustigheid en koester die koelte van die binnekant van die kerk.

Tannie Hilda rol die orrel se flap oop. Sy verduidelik van die vlakke, die swel, die groot, die voetnote. Sy druk knoppe met voorafstellings om keuses makliker te maak. Sy wys die volumeklanke wat met die voete hanteer word. En toe sê sy vir my: sit en probeer net self, voel die note, laat jou vingers gly in lang klankstrofes. My vingers raak-raak aan die heilige instrument, my voete vind die lang pedale. hak-toon, hak-toon laat sy my die voettoonleer speel. My hande, voete, brein en die orrel vind mekaar. Die musiek wat opklink vul die leë ruimte in die gebou. My siel juig en kom tot ruste. Ek het my niche gevind. Vrydag na skool en Saterdagoggend oefen ek. Daardie Sondag sing die gemeente tot lof van die Here onder begeleiding van my orrelmusiek.

Van daar af het ek al vir baie troues gespeel, vir verskeie gemeentes en denominasies. Desembervakansies op Waenhuiskrans was my permanente plek agter die elektriese orrel in die klipkerkie. Met familie se begrafnisse en later selfs my broerskinders se troues, was dit my voorreg om die orrel te speel.

My Geliefde het my agter die orrel in Grabouw se NGKerk gevind – net soos ek die Liewe Vader gevra het.

Hoe sal my lewe sonder musiek wees? Ek sidder. Ondenkbaar.

Create your website at WordPress.com
Get started