MAANDAG = WASDAG: “klein” kinderliedjies

Scrapy skryf oof liedjies in haar verlede.  Ek het grootgeword met musiek in ons huis.  Ou 75 plate, nuwer langspeelplate en klaviermusiek.  Voorheen het ek al geskryf dat ek eers werklik in standerd 4, huidige graad 6 met popmusiek kennis gemaak het.  Tot dan was die grotendeels klassieke musiek.    Ek onthou veral die Halleluja liedere.  Sommige het ‘n groot indruk gemaak op my.  Strome van seën draal nou deur my kop as dit reën of as ek mismoedig voel en iets soek om aan vas te hou.  Langs die heuweltoppe kom daar blye môregloed.  Op die werk het my pa se ploeg gestaan. Ek sien nog voor my geestesoog hoe ek 2 stokke het en die klanke van die lied op die ysterploeg uitslaan.  Wat ‘n vriend het ons in Jesus  het erg op my senuwees gewerk omdat die tannie op die orrel dit erg getrek het en dan trek van die oumense dit nog meer.   My ouma het altyd die volgende gesê as sy verstom was:  Hygend hert der jagt ontkomen.  Tot ek later uitgevind het dis die ou Hollandse woorde vir Soos ‘n wildsbok wat smag na water.  So kan ek my pad werk deur Halleluja liedere.

My ma het gesê as dit my beurt is om die orrel te speel  op Sondag, moet ek ‘n paar Halleluja’s inwerk in my tussenspel.  Die ou mense hou daarvan. 

Dan praat ek nie eens van die FAK kinderliedjies nie.  Eendjies, eendjies daar in ‘n ry;   Hansie slim;   Bobbejaan klim die berg.  So kan ek aangaan.  Daarom was dit vir my vreemd toe ek begin klas gee vir kinders wat uit ‘n ander kultuur kom as ek, dat hulle dit nie ken nie.  Ek moes gou my deuntjie verander van:  ken julle dit regtig nie?   na watter liedjies ken julle?  

Vandag begin my kleinkind van 14 maande haar lyfie swaai as daar musiek is.  Goed geteel van albei ouma’s, mamma en pappa se kant af.

In haar skoene

Mens moenie oordeel of veroordeel voor mens nie in iemand se skoene gestaan het nie.  Mens kan nie vir iemand sê ek verstaan hoe jy voel voor jy nie in dieselfde situasie was nie. Daarom kan ek nou sê ek verstaan hoe die kollega met depressie moet voel, elke dag van haar lewe.  Want ek het in haar skoene gestaan.  Covid het my hormone deurmekaar gekrap.  Ek huil, is bewerig, kan nie slaap nie.  Die dokter sê ek ly aan Covid angstigheid.  Die ondersteuning van vriende help.  Ek  het ‘n liefdevolle man en wonderlike dogter.  Maar die kruie en ondersteuning help nie.  My gat raak dieper en ek verloor myself.  In die winkel raak die mense rondom my soos ‘n drukgang wat my longe toedruk en ek ‘n paniekaanval kry. ‘n Doodgewone besluit voel soos die wegtekening van my erfporsie.  ‘n Nuwe sisteem (wat my forte is) lê voor my soos Mount Everest.  My werk se verantwoordelikhede raak te veel. Die kinders in my klas voel soos my kinders en ek voel ek vaal hulle as hulle werk nie kan baasraak nie.  Ek wil nie meer skooltoe gaan nie.   Ek raak wantrouïg teenoor ‘n kollega, beskuldig haar van agterafwees. Totaal sonder gronde, onrealisties.  Ek weet God is daar, maar Hy voel nie by my nie.  My joy in die lewe is weg. 

Slegs in my tuin, tussen my plante, voel ek lewendig en asof die lewe die moeite werd is.

Daarom strompel ek by my dokter in.  In trane.  Bewerig.  Sielkundige toe, beveel hy.  Dis haar afdeling en sy sal medikasie aanbeveel nadat sy ‘n diagnose gemaak het.

En ek gaan na haar toe.  Baie gou diagnoseer sy ‘n wanbalans in serotonin, die goedvoelhormoon, veroorsaak deur my erge aanval van covid verlede jaar.  Maar sy krap ook verder terug en dieper in my lewe in.  Kom terug volgende week, sê sy na ‘n uur.  Ek gaan terug en later weer terug. 

My medikasie skop in en 3 weke later staan ek die oggend op, wonder ek hoe ek vandag my kleintjies kan help met ‘n nuwe begrip.  En ek sê dankie Here vir ‘n nuutword in my lewe.  Dankie dat ek weer my joy terug het. Dankie dat U daar was toe ek U wou vashou, maar u nie kon voel nie.

En ek sê dankie vir die begrip wat ek nou het vir my kollega.  Ek het in haar skoene gestaan.

Swaaiend deur die oerwoud #6

Innovation is like a tropical rainforest | Paul4innovatings Innovation Views

Die Goue Vroue is op ‘n avontuur in Afrika. Elkeen is die outeur van haar eie storie. Maar die Jumanji bord gooi ons rond. Lees al die avonture hier:  https://fresh.inlinkz.com/party/222c461d2afc4999aca03fa567cd84ea

********************************

“In the jungle, the mighty jungle, the lion sleeps toniiiiiiiiiiiiigth” sing die Goue Vroue lustig. Elkeen sit op haar eie seekoei wat hulle deur die diep rivier dra. Die verligting dat Aalsie en Virgo met die diere kan praat, maak almal uitbundig. Niemand wonder waarheen die krokodil met die diererower heen verdwyn het nie. Buitendien is die uitsig op die reënwoud wat aan die oorkantste wal vir hulle wag, ‘n goeie aandagafleier.

Die seekoeie moet ‘n entjie van die wal af stop sodat die vroue kan afklim. Sonelle gril vir die modderigheid, maar Seegogga vat haar aan die hand en sê: “Kom. Modder is skoon, dit was af in water.” Op die oorkantste wal staan die Praatstok met die Jumanji bord. Appeltjie vat die dobbelstene, skommel, blaas daarop, skommel weer en wil net weer blaas, toe praat Una agter haar: GOOI!. Van pure skrik skiet Appeltjie die dobbelstene in die lug op. Nie dubbel nie, nie dubbel nie, prewel sy. Uiteindelik val daar ‘n 5 en ‘n 6. 11 plekke verder staan daar op die bord: swaai aan die toue deur die boomtoppe. vind die ampermense.

“Ek weet! Tarzan moet hier wees. Hy het mos by die gorillas grootgeword. Tarzan! Oehoehoehoehoe hoe hoe” jodel Appeltjie. Toortsie val in en saam sing hulle in ‘n koor. Intussen bly hulle aanstap. Die reënwoud doen sy naam goed gestand. Daar is plante in oorvloed, lieflike papegaaie wat in kleurvolle wolke opvlieg en oorverdowend raas. Klimopranke so dik soos toue hang oral. Die volgende oomblik gil Christa dat jy haar waar kan hoor. “Spinnekop!” Sy het so loop en foto’s neem van die lieflike blomme dat sy nie die groot spinnerak voor haar gesien het nie. Una is nie links nie en blitsig klap sy die spinnekop dat dit daaaaaar trek.

Dan gaan staan Appeltjie botstil. Voor hulle deur die takke kom ‘n manjifieke mansfiguur aangeswaai met behulp van die klimopranke. Lig en sag land die groot man voor hulle in die effense voetpaadjie. Die dames snak na hul asem, waai die gloede op die gesig weg en ander staar net na die manlike perfeksie. Sterk skouers, lang bene, ferm armspiere, hare effens te lank. Sy woorde vul die stilte. “Ek is verbaas om te weet dat daar nog iemand is wat my geheime roep ken. Wat kan ek vir julle doen?”

Tarzan in jungle Stock Photo - Alamy

San stamp aan Appeltjie. “Dis jou gooi. Jy moet praat.”

“Ons is besig met ‘n bordspeletjie en ons moet nou deur hierdie oerwoud kom. Dis te dig. Kan jy ons help asb? En weet jy of hier gorilla’s is? Ons wil so graag ‘n babatjie sien.”

Voor Tarzan kan antwoord, hoor hulle die brul van ‘n leeu. Tarzan spring in aksie. “Gou dames, agter my aan. Klim vinnig in die boom. Gebruik die takke soos trappies.” Blitsig glip almal in die boom op. Tot hulle verbasing is daar ‘n platform met ‘n zipline en verskeie veiligheidsharnasse. Maar net 12, en hulle is 13. Tarzan bied aan om 1 Goue Vrou saam met hom te swaai aan die klimopranke. Braaf bied Appeltjie aan om saam met hom te swaai. Tarzan gee instruksies: ” Gaan tot by die volgende afklimplek. Sit doodstil tot ek kom. Die gorillas se nes is daar naby. Moenie roer nie en moenie oogkontak maak met die mannetjie of enige gorilla as hulle julle oplet nie.”

Toortsie gryp die eerste harnas en voor jy kan keer, zip sy deur die bos. “Aaaaaaaaaaaiiiiiiiiieeeeeeee” weergalm haar uitbundige roep deur boomtoppe. Een na die ander volg die ander haar. Niemand wil bang lyk nie. Maar die sig van bo af is wonderskoon. Ver onder hulle staan die leeu verwonderd en kyk hoe ‘n trop mense deur die lug swaai. Hy hou dop in watter rigting hulle gaan. Kos bly kos.

Intussen klou Appeltjie verbete vas aan die gespierde arm om haar lyf. Van hoogtevrees is daar nie nou ter sprake nie. Maar sy is verlig toe Tarzan vlugvoetig op die platform land waar die ander vroue al sit. Woordnoot en Positief kyk met ouma oë na die skatlike gorillababatjies. Trommeltjie moet klou aan die blouwildebeeskalfie, want hy wil, tipies babatjie nog homself, met die gorillatjie gaan speel.

Net toe almal wil afklim ondertoe, kom hulle agter dat dieselfde groot, honger leeu wat hulle vantevore gehoor het, onder die boom staan. Wat nou?

Aalsie, hier kom die dobbelstene.

All images: google

Photo challenges 13 July

My entry for Cee’s Midweek Madness Challenge: July Close-up or Macro also for Guest Host Journeys of Johnbo of Lens-Artists Photo A Week Challenge with the topic of One Photo Two Ways. 

My entry for this weeks challenge: Black & White, set by Anne of Slow Shutter Speed. this was taken very early on a misty morning, giving the effect of black and white.

My entry for the Photographing Public Art Challenge #4. This big apple is in front of a company working with apples.

My entry for Cee’s Fun Foto Challenge: Orange

Kersfees in Julie op Rebusfontein

Christa is besig met ‘n Kersfees in Julie op Rebusfonetin. Ek en Aalsie het die servette gemaak. Lieflike lapservette met goue stensilwerk. Aalsie het die goeie idee gekry en ek werk lustig saam. Kort voor lank is die tafel netjies gedek. Toortsie het die heerlikste tiramisu gemaak. Ek ken nie wag om dit te proe nie. Ek draf gou om te gaan aantrek.

Seegogga het vir elkeen van ons ‘n lieflike skilderytjie gestuur. Dit het ‘n trotse plek in my huisie op Rebusfontein. Die 2 buffs het saamgekom. Ons moet dit aantrek op ‘n oorspronklike manier. Ek het myny reg gesit op die kassie voor my bed, net reg vir aanpluk. Myne gaan soos leggings gedra word. Ek het my bes probeer maar rondom die boobs en boude wou dit net eenvoudig nie pas nie. Moedeloos het ek later ophou probeer. Toe het ek probeer om dit rondom my kop te drapeer. Maar daardie gesig wou ek glad nie op film verewig nie.

Maar die buffs is weg. Ek is seker dit moet op die kassie wees. Dalk het dit onder die bed ingewaai? Nope. Nou raak ek bekommerd. Almal gaan hulle buffies dra, ek kan nie sonder die goed daar aankom nie.

“Dawie!” roep ek hard. “Kom help my soek asseblief. Ek soek my wit en geel buffs. Het jy dit gesien?”

Dawie trippel die kamer binne. Met die geel buff om sy nek en die witte in sy bekkie. Sy stertjie swaai vrolik. Kyk Mensmamma, blink sy ogies. Kyk hoe mooi lyk ek!

Ek moes lag. Hy lyk so oulik. Ek sal dan maar die wit buff om my arm dra. Dis iets, nie waar nie?

Die Goue Vroue vier kersfees in Julie in Rebusfontein.  Lees gerus die res van die verhale by hierdie skakel https://fresh.inlinkz.com/p/71a6ca761780480590d7508c61dcc7b3

Ouma wees

San het die Goue Vroue soos volg getoets: “Het julle al geskryf oor die kostelikste oomblik met ‘n kleinkind? Indien nie – dit kan ook ‘n oulike boek maak. Dalk ook in alfabetiese orde??? I donno. Besluit maar…”

Inlinkz-skakel vir al die oupa- en oumastories: https://fresh.inlinkz.com/party/2808199db9894254b848ffd032d39e8c

**************************************************************

Ek is bevoorreg om my eie kleinkind en 3 skoonkleinkinders te hê.  Die skoonkleinkinders is my geliefde se kleinkinders wat uit hul eie na ‘n tyd vir my begin ouma sê het. 

So gaan ons kuier vir ‘n langnaweek en al die skoonkleinkinders is daar.  Ek is die liewe ouma wat sê “kom ons vra vir Mamma” as hulle eetgoed wil hê.  Maar ek is ook die ouma wat ontelbare stories lees, met gevoel en dramatisering en ooooeeee, ek wonder wat gaan volgende gebeur.  Een dogtertjie in elke arm, die boek op my skoot.  Hulle maak beurte om om te blaai.  En verlede week het ons wegkruipertjie gespeel.  Ek soek hoog en laag, waar is Issie?  Is sy in die badkamer?  Nee!   Is sy onder die bed?  Nee!  Tot groot vermaak van die kleine ding wat langs my staan en lag en skree hier is ek ouma!  Toe dit my wegkruipbeurt is, gaan lê ek plat op my maag op die vloer,  beste hemp of te not, terwyl die ander grootmense die storie gadeslaan.  En ek geniet my gade uit.

My eie kleinkind is my hart se punt.  Haar pappa se ewebeeld.  Vir haar het ek vir 3 maande in my huis gehad.  Ek het haar slaap, eet, wakkerwees patroon en geluide geken.  Nou is die poppie 1jr4mnde en sy stap die wêreld vol.  Goed gestimuleer in die dagsorg, is sy ‘n bron van klanke en speel en lag.  Ouma gooi die bal en meteens kan sy die bal gaan vang terwyl haar borrellaggie opklink.  Die handjies en armpies gooi die bal nog onbehendig.  Die beentjie weet dit moet iets doen om dit te skop, maar eenbeen is nog moeilik.  Tog, meteens, eergister, skiet daardie beentjie vorentoe, die voet tref die bal en daar trek dit.

Praat ons oor videocall met mekaar, kry ek ‘n groot oopmondsoentjie op die foonskerm.  My dogter sê sy sê saggies oma, maar daardie magiese woord moet ek nog hoor.  Dis genoeg as sy met oop armpies en ‘n wye glimlag op die engelgesiggie na my toe aanwaggel as sy my sien. 

My beker loop oor. 

Photo challenges

This is my entry for Cee’s Midweek Madness Challenge (CMMC).  The topic is June Alphabet Letter I anywhere in the word or eyes. lichen

lichen

This is my entry for  for Debbie’s One Word Sunday: Rural. Zulu settlement in rural Kwazulu-Natal SA

This is my entry for Jez’s Wordless Wednesday

This is my entry for Amy of Lens-Artists Photo A Week Challenge with the topic of It’s a Wonderful World.  L and I went for a walk in the mountains outside Grabouw. There is a myriad of mountain bike and walking trails. This bridge is but one of the beautiful spots.

This is my entry for CFFC with the topic of  Ground: sand, dirt, paths, walks, trails, roads, etc. little footsteps in the sand.

Photo challenges

My entry for Jude’s, Travel Word Blog, Life in Colour Challenge and her colors this month is White and Silver.

 This is my entry for Marsha’s WQWWC (Writer’s Quotes Wednesday) #30.vacation is having nothing to do and all day to do it in.” – Robert Orben. This is so true when holidaying at Arniston/Waenhuiskrans in South Africa. It is one of the few places in our country where you don’t need money when you leave your front door. You have the sea and sand and hours of doing nothing and literally having all to do it in. These following photos were taken years ago.

boats coming out at Arniston SA

My entry for Catherine’s Arcolio Leaf and twig.

camouflage

My entry for Cee’s FOTD

shade plant with beautiful pointy edges

is my entry for Nancy Merrill Photography’s, A Photo A Week Challenge with the topic of Weathered.

Photo challenges 26 June

This is my entry for Hammad’s Weekend Sky Challenge

view from my bedroom at sunrise

This is my entry for Debbie’s Six Word Saturday Bee taking a sip of nectar.

my first macro photo taken with my new Samsung Galaxy A12

This is my entry for the Photographing Public Art Challenge #2.

This my entry for City Sonnet’s, June Colors and Letters Challenge with the topic of very dark blue.

This is my entry for Cee’s FOTD. antheriums in a nursery

My moon picture. At last I have a camera that can catch the moon and make it look larger than a mere dot. So I captured these full moon pictures.

Create your website with WordPress.com
Get started